in dagboek van een overbelaste zorgmedewerker neemt veerle ankelmans je mee achter de schermen van de ouderenzorg - naar de kamers, gangen en stille momenten waar emoties soms luider klinken dan woorden. in openhartige dagboekfragmenten beschrijft ze: • het verdriet van bewoners die hun grip op het leven verliezen • de druk die elke dag op zorgverleners rust • de momenten van zachtheid die alles dragelijk maken • de innerlijke strijd tussen professionaliteit en uitgeput zijn • de vraag hoe je overeind blijft in een systeem dat nooit pauzeert dit dagboek is geen aanklacht, maar een ode: een ode aan hen die blijven geven, ook wanneer hun eigen reserves op zijn. voor iedereen die werkt in de zorg — of iemand kent die dat doet — vormt dit boek een herkenbare spiegel en tegelijk een zacht, meelevend houvast. ‘je draagt zoveel, kind,’ fluistert een bewoner. en tussen deze pagina’s door fluistert veerle terug: 'zie mij ook.'