floor bakhuys roozeboom begon, zoals zovelen, vol ronkende gelijkheidsidealen aan het ouderschap. maar zelfs als je allebei je best doet, groeit de taakverdeling vaak toch scheef. en dat komt niet door onwil, maar door een samenleving die mooie praatjes houdt over gelijkheid, terwijl ondertussen het klassieke rollenpatroon nog altijd hoogtij viert. het ene moment roep je eensgezind: ‘we gaan dit samen doen!’, het volgende moment sta je in de keuken tegen elkaar te vloekfluisteren: ‘doe jij ook eens wat!’ met humor, zelfspot en zonder oordeel – oke, met een beetje oordeel – neemt floor je mee in haar eigen fiftyfiftypogingen, langs de inzichten en obstakels die ze tegenkomt: van mom-shamers die moeders bij elke stap een schuldgevoel aanpraten (‘geniet je wel genoeg, meid?’) tot werkgevers die vaders met langer verlof zien als snordrukkende matennaaiers (‘hoe was je babyvakantie?’). ze deelt geestige, herkenbare verhalen en koppelt haar inzichten aan de wetenschap, geschiedenis en cultuur. zo wordt duidelijk waarom gelijkwaardig ouderschap vaak lastig is, en waarom het voor iedereen de moeite waard is om het toch te blijven proberen.