als een politieman de killer wordt...“politieman zijn is niet het moeilijkste. angst... bloed... een doffe, doodse blik... ik denk niet dat je het vergeet, nee... maar het schijnt dat je er wel aan kunt wennen.“ook wanneer hij ten prooi valt aan zijn eigen geweten, blijft soda politieman uit new york met drie vingers aan zijn linkerhand en een hartlijdende moeder die denkt dat haar zoon geestelijke is verbijsterend efficient. tijdens een gewelddadige raid schiet hij een jongeman neer van wie later blijkt dat hij een huurmoordenaar was in dienst van de regering. en, wat vervelender is, buitenlandse zaken stelt soda voor de opdracht van die huurmoordenaar af te werken. er wordt zelfs lichte druk op hem uitgeoefend.dat philippe tome humor heeft en heel gevoelig kan zijn, weten we uit “de kleine robbe“. dat hij drama kan combineren met zwarte humor, is bekend sinds de weg naar selma (met berthet) en “hard tegen hard“ (met ralph meyer).bruno gazzotti wil in elk album van soda bewijzen hoe virtuoos hij is en hoezeer zijn pagina-indeling bestudeerd is.de auteurs brengen met “soda“ de new yorkse politieman die zijn moeder graag laat geloven dat hij voor de kerk werkt en die daarom elke dag op een mirakel rekent omdat hij zich twee keer per dag moet omkleden in de lift een van de meest originele reeksen van de afgelopen vijftien jaar. na een lange afwezigheid is de eigengereide politieman uit manhattan eindelijk terug voor een somber verhaal met veel rode accenten.