de natuur had zich in een sombere waas gestoken, stil en droef was het om het graf. de kist was bedekt met een kleed waarvan het zwarte vlak door geen enkel bloemstuk werd gebroken. ze werden haar in de geest toegedacht door haar vriendin marianne tellegen: voor mij staan donkerrode anjelieren, dark flowers of passion. bloemen van hartstocht, haar bloemen.want hartstochtelijk was zij, hartstochtelijk haar wezen, hartstochtelijk haar werk.van een felle bewogenheid, als wij in holland niet gewend zijn. een felheid en bewogenheid die de nuchtere hollander afstoten. maar zij, die zich aan die gloed, die hartstocht gewarmd hebben, zullen de herinnering altijd meedragen. ‘zij wilde onvermoeibaar uitkijken naar mensen om lief te hebben en die haar liefhadden. mensen voor wie ze haar hele hart kon openen zonder dat ze haar krenkten en beschaamden. ze wilde hun tranen drogen en daarvoor moesten de anderen dan ook haar tranen drogen zodat beiden rijker en blijer zouden zijn dan daarvoor... maar eenzaamheid, vernedering en onzekerheid hadden haar zelfvertrouwen geschonden. de vrees voor pijn trilde aanhoudend in haar wezen en deden haar pogingen om anderen tegemoet te treden teniet... ze voelde zich zoals in een oude, benauwde droom van jaren geleden. ze stond in nacht en nevel boven op de spits van een hoge toren, rechtop in doodsangst verstard. ze wist dat elke beweging haar dood betekende en alleen roerloosheid haar redden kon... zo bleef ze nu in een plotselinge en algehele verdoving naast de tafel staan en bewoog niets alsof die bewegingloosheid haar redding was... zolang ze het kon volhouden... ze hield die verdoving met alle macht om zich heen, als een kleed dat een wonde naaktheid dekt.’ (heleen) marie anne tellegen heeft de belofte aan carry van het onafhankelijke vrouwenleven ingelost. twintig jaar na haar dood schreef zij: een vrije geest alleen kan leven op een menswaardige wijze.