in brio – lef, en in de taal van zijn grootmoeders: nog zoveel meer – volg je een lichaam dat twee werelden in zich draagt en geen van beide volledig kan loslaten. gershwin bonevacia schrijft over dat onvermogen, niet als zwakte, maar als de precieze plek waar poezie begint. in brio onderzoekt hij wat je meeneemt als je vertrekt, en wat er overblijft. wat er weggespoeld wordt en wat blijft liggen tot je weer terugkeert, hardnekkig en glinsterend in het licht. onder dit alles draagt brio een stil verlangen naar curacao, naar de voorouders, naar de taal die overleefde wat haar had moeten doven en naar alles wat curacaos is en ergens in hem klopt, onverminderd. ‘gershwin bonevacia is een taalkunstenaar van het hoogste niveau. hij verdient de gouden ganzenveer vanwege zijn opvallend fijngevoelige taalgebruik waarmee hij teruggrijpt op wat ons kwetsbaar maakt.’ – juryrapport gouden ganzenveer