de informatieve bruine borden langsheen de 'autoroute du soleil' met de geruststellende boodschap 'vous etes en bourgogne' klinken vertrouwd. gaan wij er niet prat op 'bourgondiers' te zijn? zien we de hertogen van bourgondie niet defileren doorheen de meest roemrijke bladzijden van onze 'vaderlandse geschiedenis'? om nog maar te zwijgen van de heerlijke bourgognewijn. ondertussen glijden de landschappen voorbij: bossen en akkerland rond dijon, heuvels met wijngaarden rond beaune, steden als chalon-sur-saone, waar weer een ander bord ons leert dat hier de wieg van de fotografie stond, en macon, waar het landschap en de huizen wat zuiderse allures krijgen. en voor men er erg in heeft, verlaat men bourgondie... maar in ons binnenste weten we het nu al: ooit verlaten we hier de autosnelweg, stappen we uit de rij. dan ben je geen toerist meer, maar een reiziger door een authentieke streek met een mooie natuur, een interessante geschiedenis en een rijke culinaire traditie.