haar miljoenen fans kennen eerstejaarsstudent lianne challice als ‘prinses vindi’. maar ook voor media royalty met magische kijkcijfers geldt dat je soms gewoon je toverstafje aan de wilgen wilt hangen en je manager wilt vertellen dat hij de pot op kan. soms wil je nu eenmaal een normaal studentenleven leiden. helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. lianne heeft nog nooit een normaal leven gehad. de laatste keer dat ze gewoon naar school ging, was op de kleuterschool. en iemand vertrouwen is te riskant… de laatste jongen met wie ze zoende, verkocht zijn verhaal aan de britse roddelpers. toch lukt het lianne maar niet afstand te houden van daniel ‘dj’ trevi, de sexy jongen met de broeierige blik die plaatjes draait tijdens hockeywedstrijden. het is die duisternis die hij meedraagt in zijn blik, waardoor lianne zich zo tot hem aangetrokken voelt. dj kan als de beste de stemming van de menigte vangen in sound bites van zo’n tien seconden. met een paar keer schuiven aan de knoppen, verwoordt hij de hoop, wanhoop of uitzinnige blijdschap van zesduizend gillende hockeyfans. helaas staat er voor zijn schoolcarriere eenzelfde fade out gepland als waarmee hij zijn liedjes laat verstommen. hij moet lianne op afstand houden en waarom dat zo is, kan hij haar niet vertellen. dat zij hem uberhaupt ziet zitten? dat is al een wonder op zich.