blauwe tomaten vertelt het verhaal van onverwachte ontmoetingen die tot waarheden leiden waar schuld, boete en vergeving bekeken worden vanuit het menselijke (on)vermogen met de eigen beperkingen om te gaan. deze roman speelt zich af op curacao waar shon mi in de binnenstad een opvang voor zwervers bestiert, kevin zijn kleine zusje probeert te beschermen, pastoor bree zich geconfronteerd ziet met misbruik, de drankverslaafde wesu zijn oude beroep oppakt om een al lang uitstaande rekening te vereffenen en dominique tegen wil en dank haar weg vindt. de zee kolkt, draait en deint. net als haar gedachten dat doen. feiten. blijf bij de feiten. welke feiten? wat zijn de feiten? alles wat ze weet, of denkt te weten, is in beweging zonder dat ze er nog grip op lijkt te hebben. (…) het ‘waarom ze uit elkaar zijn gegaan’ begint invulling te krijgen. maar waarom sloeg hij haar? zo erg dat ze vluchten moest? en waarom heeft haar moeder niks verteld hierover? waarom? wat houdt nora achter? en wat voor een vent mishandelt zijn vrouw en wil niks meer met z’n kind te maken hebben? dan moet je toch een klootzak zijn? maar hij huilde en heeft met haar gespeeld met de zee. ze heeft het teruggezien. en het heeft haar onderuit geschopt. zoals ook de herinneringen doen die zich de laatste tijd aandienen wanneer ze daar zin in hebben. herinneringen waarin die klootzak een rol speelt. en geen klootzak is. elodie heloise (1968) woont en werkt op curacao, het eiland waar zij opgroeide. ze is de auteur van herinneringen aan curacao (2006) bij uitgeverij memento vivi, carnaval op curacao (2011) bij carib publishing, de verhalenbundel woestijnzand (2012) bij uitgeverij in de knipscheer en het jeugdboek voor alle leeftijden shusu en sir raylison (2019) bij fundashon sembra buki. blauwe tomaten is haar eerste roman. elodie heloise is een sociaal maatschappelijk geengageerd schrijver die haar schrijfkilometers heeft gemaakt in de journalistiek en daarbuiten met altijd het eiland curacao dicht aan haar hart. meer info op www.elodieheloise.com