in een bocht van een slingerende weg tussen bos en olijfgaarden in noord-italie staat het huis dat alma’s ouders als ruine kochten. al in haar eerste levensjaar namen ze haar mee, en sindsdien ging er geen zomer voorbij zonder het huis waar alles zich intenser af lijkt te spelen dan in nederland. alma’s vader werd er ziek en overleed het jaar daarna, een maand voordat ze naar italie zouden gaan. het huis dat zo vervlochten was met hem, symboliseerde zijn afwezigheid, en in de zomers daarna werd het gemis steeds heviger. op verschillende momenten in alma’s leven liet de taal haar in de steek, nu wendt ze juist die taal aan om grip op de gebeurtenissen te krijgen. in bewaar de zomer neemt alma mathijsen de lezer mee naar de zomers in het huis waar ze haar rouw leerde verstoppen tussen de spleten en waar ze ontdekte hoe ze zichzelf moest laten vallen van de hoogste brug in de vallei. in dit zinderende en openhartige autobiografische boek reflecteert mathijsen op verlies, volwassen worden, taal en liefde.