de vierde mei, de dag dat gerard en annija in riga de tiende dag van de bevrijding vieren van letland op de sovjet-unie, maakt zij een foto van hem met de camera die ze van hem heeft gekregen. met een ‘zorky 1’, een russische camera, als hij op een stenen muur gaat staan langs de dvina, de rivier die door riga stroomt. op het moment dat ze afdrukt ziet ze door de zoeker dat gerard zijdelings naar beneden valt, een meter of vier naar beneden in de droge bedding van de rivier en ze geeft een gil. gerard is zwaargewond, ligt maandenlang in het ziekenhuis, herinnert zich de foto die zij maakte en vraagt aan zijn vriendin wat er op de foto staat. daar heeft ze niet aan gedacht in alle commotie en de zorg die ze op haar nam toen hij bedlegerig werd. ze haalt het rolletje uit de camera en brengt de negatieven naar een fotograaf om ze af te laten drukken. zwartwit foto’s en op een daarvan gerard die valt, met links van hem twee mannen die hem passeren. een die rechts naar hem kijkt en de andere die voor zich uitkijkt, de man die goed herkenbaar is. gerard kijkt gefascineerd naar de foto. zegt tegen annija: ‘die man gaf mij een zet waardoor ik viel,’ en wijst naar de man links op de foto.