wat gebeurt er met de verliezen die we liever vergeten en het verdriet dat niemand ziet? meredith greer ondergaat in complete isolatie een abortus. te midden van een orkaan vol rouw, woede en verdriet begint ze te schrijven. ze raakt gefascineerd door de magische, vervreemdende en verwoestende effecten van liminaliteit. haar onderzoek naar onderwerpen als onzichtbaarheid, de verbeelding van verdriet en de onvermijdelijkheid van vergeten, verweeft ze met poezie, proza en rauwe herinneringen. het resultaat is een ingenieus boek waarin greer de grenzen tussen genres tart en de mogelijkheden van de taal probeert op te rekken waar die tekortschiet. in de traditie van susan sontag, olivia laing en claudia rankine schept greer met bedenktijd een besef van wat het is om mens te zijn en vast te zitten in een tussentijd.