‘de beste typering van glucks poezie is dat “alles wat ze aanraakt, verandert in muziek en legende”. inderdaad, gluck hoort bij die club van dichters van wie het werk uit zichzelf zingt, waar de nadrukken liggen waar zij ze heeft bedacht en een verhaal te vertellen heeft: van compassie, verwondering, afkeer, en soms ook van lyrische woede.’ – philip huff in de groene amsterdammer gluck noemde averno (2006) naar een klein kratermeer in zuid-italie, dat de romeinen beschouwden als de toegang tot de onderwereld. averno is als een lange, rusteloze klaagzang vol spitsvondigheid en schrijnende beelden.