'doeland maakt vakkundig gehakt van onrealistische ideeen.' – nrc 'het boek apocalypsofie staat vol prachtige metaforen en intrigerende provocaties.' – de standaard 'lisa doeland schrijft neer wat we weten maar nauwelijks durven uitspreken.' – paul verhaeghe leven gaat onvermijdelijk gepaard met verlies, met verval en met afval – wie leeft maakt vuile handen en laat een ecologische voetafdruk achter. toch dromen we liever van recycling zonder restjes binnen een circulaire economie, van een wereld waarin alles zich laat opruimen en oplossen. lisa doeland confronteert ons met het illusoire karakter van deze ‘groene droom’. apocalypsofie stelt niet gerust, maar biedt wel handvatten voor leven in tijden van uitsterving. waar het op aankomt, is jezelf steeds de vraag stellen hoe je dat zo goed mogelijk kunt doen. filosoferen is leren om te sterven, stelden onder andere socrates en montaigne. in tijden van ecologische catastrofe moeten we echter niet alleen met onze sterfelijkheid om leren gaan, maar ook met onze ‘uitsterfelijkheid’. hoe kan de filosofie ons leren om uit te sterven? ‘wat als er niemand meer over is om uberhaupt nog de vraag te stellen naar het goede, het ware, en het schone?’