in 2010 schreef benjamin labatut zijn eerste boek, een verhalenbundel die in een pril stadium de obsessies bevatte die zijn latere werk zouden kenmerken. deze verhalen, recentelijk door de auteur volledig herzien, gaan over een werkelijkheid die uiteen valt, over de menselijke ervaring die vervreemdend wordt. zes verhalen waarin een kleine beslissing alles op zijn kop kan zetten, doordrongen van een vaag gevoel van dreiging en latent geweld. al in zijn eerste boek toont labatut een gevoeligheid waarmee hij ons afgronden voor ogen kan toveren zonder ze te tonen. het boek krijgt 26 jaar later een bijzondere waarde: het is niet alleen het startpunt van een unieke stem in de hedendaagse literatuur, het laat ons ook kennismaken met een auteur die al heel vroeg met meedogenloze helderheid de grenzen van de wereld en de geest bevraagt. want in deze dringt de vraag zich op die labatuts hele oeuvre bezielt: wat gebeurt er als de mens te dicht in de buurt komt van wat hij niet kan begrijpen?