de voormalige amsterdamse diamantbewerker andries sternheim (1890-1944) werd in 1931 door max horkheimer als ‘mann der praxis’ aangetrokken bij het frankfurter institut fur sozialforschung. als frankfurter schule zou het institut zich ontwikkelen tot een van de meest invloedrijke filosofische en sociologische stromingen. sternheim werd de verbindingsman met de internationale arbeidsorganisatie ilo in geneve. hij was eerder actief geweest in het internationaal verbond van vakverenigingen. dit boek beschrijft sternheims rol binnen de frankfurter schule aan de hand van zijn correspondentie met horkheimer. belicht wordt de bijzondere bijdrage van sternheim aan de klassieke studie autoritat und familie. hij ontwikkelt zich tot vrijetijdspecialist van het institut, maar horkheimer houdt de publicatie van sternheims opus magnum die moderne freizeitgestaltung tegen. het institut fur sozialforschung zou geen geld hebben voor de publicatie. horkheimer gebruikt geldgebrek ook als excuus om sternheim in 1938 terug te sturen naar amsterdam, van waaruit hij later in auschwitz terechtkwam. aan de hand van nieuw archiefmateriaal herwaardeert bertus mulder de rol van sternheim binnen de frankfurter schule. hij analyseert ook de financiele situatie van het institut. hoe ernstig was de situatie echt? bertus mulder (heerenveen, 1949) studeerde arbeidssociologie, was docent sociale geschiedenis en promoveerde aan de rijksuniversiteit groningen. eerder schreef hij biografieen over jaap nieuwenhuize en sophie louisa kwaak en verschenen zijn studies over pieter jelles troelstra en fokje pasma.