in het hoofd van andrew quail is het nooit stil. eind 2020 verblufte quail met enigma, zijn veelbesproken, nietsontziende poeziedebuut. in anamorfose gaat andrew quail door waar hij gebleven was en tilt hij zijn poezie naar een volgend niveau. andermaal is zijn verbeelding grenzeloos, kijkt hij de waanzin recht in de ogen en bevraagt hij volstrekt genadeloos en vol branie zichzelf, de wereld en de poezie. tussen het weldadige absurdisme door is er steeds de kwetsbare ondertoon. wie goed oplet, ziet dat quail nooit persoonlijker was dan hier. anamorfose is een bundel die een plaats afdwingt in de kast en het hart van iedere poezieliefhebber.