‘ze lieten mij in de gaten houden, vonden me vijandig-negatief, en toch lieten ze me naar het westen reizen: een ongelooflijk privilege. een privilege dat verdacht maakte, zowel tegenover mijn medeburgers, die niet mochten reizen, alsook tegenover de mensen buiten de ddr-grens. hoe moest ik hun duidelijk maken dat ik bang was voor het politieke systeem in de ddr, maar toch terugkeerde achter de mijnenstrook.’ tegen het decor van de meest turbulente jaren van de duitse geschiedenis vertelt helga schubert over strijd en verzet, over haar schrijverschap in de ddr-jaren en over de moeizame relatie met haar moeder. als kind leefde ze tussen twee huizen, als volwassene stond ze tien jaar lang onder toezicht van de stasi. kernachtig en krachtig vertelt ze over grootse gebeurtenissen die gewone mensen diep raakten. altijd weer opstaan is een verhaal van verzoening: met haar moeder en met zichzelf, maar bovenal een pleidooi voor het leven. ‘helga schubert is de meesteres van de observatie en nauwkeurige vertelling.’ – frankfurter allgemeine zeitung