zeker 1100 doden en honderdduizenden ontheemden: zo eindigde de uitbarsting van etnisch geweld in kenia begin 2008. lange tijd leek het internationaal strafhof de slachtoffers enige gerechtigheid te kunnen bieden. het liep anders. het strafhof zag zich gedwongen een proces tegen veronderstelde aanstichters te staken nadat omgekochte en geintimideerde getuigen hun verklaringen introkken. sommigen van hen werden vermoord. een van de hoofdverdachten, william ruto, is inmiddels president van kenia. marnix de bruyne, schrijver en afrika-journalist, spoort de verhalen op van de kenianen die het geweld aan den lijve ondervonden of er getuige van waren. hij beschrijft het verdriet en de strijdlust van strafhofgetuigen die nog altijd niet naar kenia terug durven, uit angst voor wraak. hoe ga je om met buren die plunderden, vee stalen, huizen in brand staken of erger, en daarvoor nooit zijn gestraft? en hoe kan het dat een meerderheid van de kenianen william ruto tot president koos?