mag je als zorgverlener verdriet tonen als je een patient moet vertellen dat er geen hoop is? mag je lachen als je goed nieuws kunt delen? hoe gaan zorgverleners om met de verschillende emoties die ze ervaren tijdens hun werk? tot voor kort was het tonen van emoties een taboe binnen de medische wereld. inmiddels ontdekken zorgverleners dat het tonen van je eigen kwetsbaarheid niet alleen prettig is voor de patient, maar ook voor henzelf. maar hoe bewaar je als zorgverlener de balans tussen het tonen van empathie en het bewaren van emotionele afstand? in dit boek vertellen 27 zorgprofessionals, waaronder artsen, psychologen en verpleegkundigen, open over hun persoonlijke ervaringen. oudere artsen reflecteren op hoe ze vroeger hun gevoelens onderdrukten, terwijl jongere artsen vertellen hoe ze langzaam maar zeker ruimte maken voor compassie en het delen van persoonlijke verhalen. als de dokter huilt is geschreven door drie jonge vrouwen. nisa ertugrul, ilse hofman en febe deden waren zeventien toen ze hun gelijknamige profielwerkstuk schreven. voor dit boek hebben ze hun bekroonde werkstuk herzien en uitgebreid.