‘ik wist dat ik geadopteerd was, mijn broertje wist het ook. hoe en wanneer het ons is verteld, weet ik niet meer. we waren klein. dat weet ik wel. ik ging nog niet naar school. dat weet ik zeker.’ adoptica is emily kockens aangrijpende, intieme en literaire autobiografie over haar leven als adoptiekind en over dat van haar man adam, die eveneens werd afgestaan. het gaat ook over het amerika van de fifties en sixties, waar haar nederlandse ouders haar en haar broertje adopteerden. terug in nederland wordt de adoptie verborgen gehouden. als emily’s biologische moeder zichzelf plotseling bekendmaakt, kantelt alles. adoptica behandelt ook thema’s als het verlies van ouders, kinderloosheid, je eigen weg vinden, identiteit en het harde oordeel over afstandsmoeders. kocken stelt de vragen waarmee ieder adoptiekind te maken krijgt: wist je het altijd? veranderde je leven na de ontmoeting met je biologische moeder? wat is houden van als je bang bent voor de goedkeuring van je adoptieouder? waarom is het zo belangrijk om op een ander te lijken?