poezie heeft in de ogen van hilde domin (1909-2006) een sociale opdracht: het redden van de vrijheid en de individualiteit als essentiele bestanddelen van het menselijk leven. poezie verlost de mens van conformisme en vervreemding, en bevrijdt hem uit de greep van de 'eenzame massa'. zij werkt solidariserend, biedt een manipulatievrije 'herstelzone'. de mens kan zich in poezie terugtrekken. niet als in de innerlijkheid van een conservatieve utopie (waarin vroeger altijd beter is), maar als voorwaarde voor bewust handelen in een sociale context. poezie is voor domin als een 'clausuur zonder muren', waarin de realiteit wordt gemeten aan de utopische eis. de poezie van hilde domin wordt niet voor niets 'poezie voor een betere wereld' genoemd. een recensent schreef: 'in de gedichten van hilde domin zit de vraag naar een plek die door de liefde bewoonbaar wordt.'