gedurende de laatste maanden van zijn leven werkte georges perec aan een soort detectiveroman. het moest een spel vol intertekstuele verwijzingen worden waarvan stendhal de spil vormde. de titel verwijst naar de 52 dagen waarin stendhal zijn kartuize van parma schreef, een huzarenstukje dat perec in 52 1 dagen wilde evenaren. maar bij zijn dood op 3 maart 1982 was het boek nog niet af. in 1989 bezorgden perecs oulipo-vrienden jacques roubaud en harry mathews de uitgave van dit onvoltooide werk, waarin de lezer naar believen kan zoeken naar geheime sleutels en verborgen structuren. de onvoltooidheid van ‘53 dagen’ maakt het puzzelen des te dwingender.