een russische kat, een provincie en een moeder. dat zijn de ingredienten van de theatermonoloog speech van de dode moeder, van carlos a. aguilera (1970). schrijvers als tadeusz kantor, bertolt brecht en heiner muller klinken door in het stuk van deze cubaanse schrijver. waanzin en politiek-filosofische beschouwingen lopen vloeiend in elkaar over. in een spel van ritmiek en herhaling tegenover alledaags taalgebruik met absurde elementen onderga je als lezer de tirade van een moeder die tekeergaat tegen een zoon en een vader, een stel dooie dienders zonder eigen wil, uitgebeeld door twee levenloze poppen. in die tirade zit echter wel een logica - een paranoide logica, en als je die gaat begrijpen, is het al te laat. dan ben je verstrikt geraakt in de waan van moeder. voor je het weet kan je geen kat meer zien zonder te denken dat je een russische spion in huis hebt gehaald. 'een vrouw die een rekening te vereffenen heeft met haar familie, met de staat en met zichzelf. een vrouw die niet te stoppen is, die geen blad voor de mond neemt. ze ziet maar een oplossing: rigoureus de strijd aangaan met alles en iedereen. een monoloog vol tragiek en beschouwingen over de moderne maatschappij. vol spot, ironie en waanzin, te lezen als een parodie op de rioolpers.' - nanne timmer, ud latijns-amerikaanse literatuur, universiteit leiden. 'een uitzichtloze situatie, waar zelfs de beelden van orwell nog als levendig en kleurrijk tegen afsteken.' - ralf junke, leipziger zeitung carlos a. aguilera (havana, 1970) werd in cuba en daarbuiten bekend door zijn poezie en performances. hij publiceerde in alle literaire genres: verhalen, novelle, roman, poezie, essays en theater. speech van de dode moeder (2012) werd eerder in het duits vertaald en opgevoerd in dusseldorf door het theatergezelschap pigs' appeal. de bekende mexicaanse criticus christopher dominguez michael noemde zijn roman el imperio oblomov (2014) in letras libres 'een van de grote latijns-amerikaanse romans van de eenentwintigste eeuw'.