op de dag dat het nieuwe hotel opengaat, staat rita achter een balie met twaalf sleutels en een gastenboek waarin de datum al met liniaal is geschreven. buiten hangt de mist tot aan het bord, en de snelweg ruist door zonder ooit stil te vallen. haar man wim doet de buitenlamp aan en weer uit, alsof licht iemand kan overtuigen te komen. wanneer er die nacht iets gebeurt op de vluchtstrook, is het niet de gasten die uitblijven waar het om gaat, maar de zin die daarna wordt uitgesproken, keer op keer, tot hij een huis wordt om in te wonen. jaar na jaar keert dezelfde man terug voor dezelfde kamer, jaar na jaar wordt hetzelfde verhaal opnieuw verteld, gladgestreken als een laken. maar een dochter op de trap heeft altijd geteld, altijd geluisterd, en op een avond blijft ze staan tot iemand antwoord geeft. wat er precies over die weg liep, die avond in oktober, is een vraag die het hotel al veertig jaar overeind houdt — en evengoed uit elkaar kan laten vallen.dit boek is door ai gegenereerd.