totdat licht de leegte vult is een rauwe, eerlijke poeziebundel over opgroeien, verliezen en blijven bestaan wanneer verdwijnen eenvoudiger lijkt. in zes thematische delen volgt de lezer een innerlijke reis langs jeugd en onschuld, dromen en kunst, identiteit en mentale gezondheid, tot aan voorzichtig herstel. karlijn meulman schrijft met een ongefilterde stem over leegte, zelfdestructie, angst en verlangen, maar ook over liefde, schoonheid en de hardnekkige wil om te blijven. haar poezie is lichamelijk en confronterend, soms fluisterend, soms snijdend, en altijd doordrenkt van beeldende kracht. alledaagse momenten—een lied op koningsdag, een spiegel, regen, verf op papier—worden dragers van diepe existentiele vragen. deze bundel schuwt het donker niet, maar blijft zoeken naar wat daarin kan oplichten. totdat licht de leegte vult is geen verhaal van snelle hoop of makkelijke antwoorden, maar van blijven ademen, blijven kijken, en schrijven als vorm van overleven. voor lezers die durven te voelen, en die weten dat licht soms pas zichtbaar wordt wanneer je lang genoeg in de leegte blijft staan.