marleen tapt bier voor mannen die haar hotel niet meer zullen zien openbloeien: eind februari moet de schuur die al zesenveertig jaar bij haar hotel hoort, leeg zijn. een snelweg komt eroverheen. terwijl haar dochter aandringt op verkopen en verder gaan, bouwt de carnavalsvereniging koppig door aan de laatste praalwagen die ooit uit die schuur zal rijden — en marleen legt de sleutel op de bar alsof het niets bijzonders is.dan vindt ze, weggestopt achter oude kostuumkasten, een kasboek vol initialen en bedragen, en een tekening met een naam die niemand meer hardop zegt. een naam die teruggaat naar de nacht waarin deze weg, deze vereniging, misschien wel dit hele dorp is begonnen — en naar een stilzwijgen dat zesenvijftig jaar heeft standgehouden.terwijl de wagen in de schuur vorm krijgt, laag piepschuim over laag piepschuim, komt ook aan het licht wat er destijds onder het zand is verdwenen. wie zwijgt er nog mee, en wie durft het, vlak voor de laatste keer dat deze poort opengaat, hardop te vertellen?dit boek is door ai gegenereerd.