‘de enige catastrofe die iedereen overtuigt, zou de catastrofe zijn die niemand overleeft.’ – peter sloterdijk   ons voortbestaan is in gevaar – dat is de ultieme dreiging van klimaatverandering. maar een ramp die niemand overleeft, kan ook niemand kennen of zelfs voor mogelijk houden. en als geen van ons dat kan, heeft het dan wel zin om de dreiging serieus te nemen?   in het oog van de catastrofe doorbreekt mark leegsma deze paradoxale impasse. door aan te tonen dat kennis van de catastrofe wel degelijk mogelijk is, stelt hij ons in staat om op een zinvolle manier na te denken over de klimaatcrisis en haar gevolgen. zo plaveit hij de weg naar een nieuwe filosofie voor klimaatgerechtigheid.   ‘mark leegsma laat op een mooie manier zien hoe verknipt onze manier van bevragen van de zich kennelijk aandienende catastrofe is.’ – rene ten bos   mark leegsma (1980) studeerde filosofie en psychologie en promoveerde op een proefschrift over catastrofaal denken. hij schreef eerder extreem in de klas (2017) en vertaalde wanneer soorten kennismaken van donna haraway (2024). hij is als docent logica verbonden aan de htf te utrecht.