sander telt bandenspanning zoals hij ademt. zijn hele leven zit in het beton van box 14: de fietsen aan hun haken, de kinderwagen die nooit weg mag, de club die op zaterdagochtend wakker wordt met het geluid van de rolluikdeur. boven, in het keukenraam, staat ineke met hun dochter tegen haar schouder — zij weet nog niet hoeveel zaterdagen ze zo zal doorbrengen, wachtend op het geluid van kettingen dat terugkomt. wat sander niet vertelt, niet aan ruud die naast hem rijdt, niet aan toon die in de werkplaats de sleutels beheert, is wat er in zijn borst gebeurt als hij te lang op kop rijdt. het complex aan de ijssel verandert langzaam onder hun wielen: huurders vertrekken, de gemeente stuurt brieven over herontwikkeling, en mette groeit op tussen de bierkratten en het kettingvet, met haar eigen fiets die steeds groter wordt. jaren gaan voorbij in de maat van pompslagen en koffiepauzes bij de brug, in het ritueel van vertrekken en terugkomen dat iedereen kent en niemand uitspreekt.dit boek is door ai gegenereerd.