er loopt een krijtstreep om de vandiktebank, met een nummer erin: 42. bram van doorn poetst het zaagsel uit de gleuven van een machine die zaterdag niet meer van hem is, terwijl de deurwaarder stickers plakt op alles wat los en vast zit — ook op de gereedschapskist met de lat van zijn vader erin.zijn dochter marieke is na jaren terug, niet om te blijven, zegt ze, alleen om de boeken kloppend te krijgen voor de curator. haar broer thijs heeft een map in zijn bureau die hij voor niemand openslaat. en de postbode die al vijfentwintig jaar dezelfde route fietst, heeft iets in zijn tas dat hij nooit heeft durven bezorgen.de klapstoelen staan al klaar, de kavelnummers hangen aan de hamers en de schaven. wie er zaterdag met de hamer in zijn hand staat, weet een ding: wat wordt afgeslagen, komt niet meer terug op zijn plek. maar wie beslist wat er allemaal onder die hamer door moet?dit boek is door ai gegenereerd.