elke ochtend om kwart voor acht staan truus en bram op hun stoep, drie huizen van elkaar, en groeten alsof er niets aan de hand is. maar de bosstraat loopt leeg: huis na huis verdwijnt achter spaanplaat, en op een dag staat er een nieuw bord met een datum op. truus blijft naar het verzorgingshuis fietsen waar haar man zou moeten liggen, en tekent trouw zijn formulieren. bram poetst elke dag zijn pasje van de fabriek die er allang niet meer is, en houdt zijn handen in zijn zakken voor wie ernaar vraagt. om hen heen komen en gaan de postbode, de sloopopzichter, een dochter uit duitsland die belt maar niet komt – ieder met een eigen versie van wat er in deze straat nog overeind moet blijven. terwijl de kranen dichterbij komen, wordt duidelijk dat niet alles wat hier verdwijnt met stenen te maken heeft. wat gebeurt er met mensen die weigeren te verhuizen uit een leven dat er al niet meer is?dit boek is door ai gegenereerd.