fien is negen en telt alles: de tellen tussen adem in en adem uit, de stappen van opa naar oma's stoel, de caravans die verdwijnen van het park. ze heeft geleerd hoe je een knijp in een hand leest — een keer is ja, twee keer is nee — al voordat ze wist dat dat nodig zou zijn. haar oma kan niet meer praten sinds de beroerte. haar opa staat elke nacht op om haar te draaien, zijn knieen kraken als een oude fiets, en hij zegt tegen niemand 'zo, zo, zo' voor hij haar aanraakt. op het park hangt een brief van de curator die niemand hardop wil voorlezen: het moet leeg, en snel. ondertussen rekent iedereen. de dochter rekent wat een caravan waard is als de grond eronder al verkocht is. de thuiszorg rekent in minuten die steeds korter worden. alleen fien rekent iets anders uit: hoeveel tijd er nog is om te vragen wat oma eigenlijk wil, voor iemand anders het voor haar beslist.dit boek is door ai gegenereerd.