geert hazenberg poetst zijn glazen tot ze glimmen, veegt tafels af die al schoon zijn, en wacht op een brief van het instituut mijnbouwschade die hem zal vertellen wat zijn cafe nog waard is. onder het gips van de doorgang naar de keuken zit een scheur die hij zelf heeft laten ontstaan, jaren geleden, om plek te maken voor meer stoelen — en die hij liever bij niemand ter sprake brengt. zijn dochter wieke helpt mee achter de bar en houdt intussen een envelop verborgen die al twintig jaar op een antwoord wacht. als de opnemer die het huis komt beoordelen ook nog eens iemand blijkt te zijn die ze allebei ooit gekend hebben, wordt duidelijk dat niet alles wat aan dit pand mankeert door de grond onder groningen is veroorzaakt. wat je zelf hebt afgebroken, blijkt lastiger te herstellen dan wat de aarde je aandoet. hoever gaat geert om zijn levenswerk overeind te houden — en wat is hij bereid daarvoor alsnog op te biechten?dit boek is door ai gegenereerd.