we schrijven 11 november 1975 en de portugese kolonie angola wordt na een bloederige koloniale oorlog onafhankelijk. een van de drie bevrijdingsbewegingen, de mpla, gesteund door de sovjet-unie en cuba, grijpt de macht en er ontspint zich een even gewelddadige machtsstrijd met de andere twee, gesteund door het westen en china. de dichteres lidia do carmo ferreira heeft de mpla helpen oprichten, maar verzet zich tegen de koers en valt in ongenade. als anderhalf jaar later een coup de kop wordt ingedrukt en de regering alle in- en externe tegenstanders arresteert, belandt ze in de gevangenis, samen met een bont gezelschap van uiterst rechts tot extreemlinks. de schattingen lopen uiteen, maar vele tienduizenden van die gevangenen worden op gruwelijke wijze gemarteld en vermoord, onder andere levend uit helikopters en vliegtuigen gegooid. regentijd is het verhaal van de dichteres en van een jonge radicale journalist, die beiden de massamoord overleven. in een flitsend, zowel wrang en aangrijpend als humoristisch relaas geeft jose eduardo agualusa zijn kijk op deze turbulente tijd. aan de hand van grote en kleine spelers, in een mengeling van werkelijkheid en fictie. regentijd is agualusa’s tweede roman en vormt een hoogtepunt uit zijn oeuvre. jose eduardo agualusa werd in 1960 geboren in huambo, angola, en is een van de belangrijkste schrijvers van de portugeessprekende wereld. eerder verschenen van hem bij koppernik het genootschap van onvrijwillige dromers en een algemene theorie van het vergeten, dat werd bekroond met de international dublin literary award 2017. ‘stel je dokter zjivago van boris pasternak voor maar dan verplaatst naar tropisch afrika, in glinsterende, met bloed bevlekte stukken gesneden en een uitzinnige rumba dansend. misschien krijg je dan een vermoeden van de reikwijdte van deze roman over een revolutie die haar eigen kinderen verslindt.’ the independent ‘regentijd is een schitterende, beklijvende roman die lang voort zal leven in de herinnering.’ new internationaliste