al vijfentwintig jaar vaart gerrit zijn pont heen en weer over de ijssel, van de ene dijk naar de andere, zeven kilometer om als je het anders wilt. hij kent het water beter dan zijn eigen huis, en zeker beter dan wat er in dat huis wordt gezegd. wanneer de gemeente laat weten dat de veerdienst binnen twee jaar verdwijnt, is dat het soort nieuws waar hij niet meteen antwoord op heeft — maar het opent iets, langzaam, zoals het water dat een droge zomer lang zakt tot de oude rommel op de bodem weer zichtbaar wordt. zijn broer bram is allang weggegaan, naar rotterdam, naar kranen en containers in plaats van koeien en klei. hun moeder ans vergeet met de dag meer, behalve blijkbaar dat ene bedrag, uit dat ene jaar, dat nooit meer is teruggekomen. en karin, gerrits vrouw, staat al zesentwintig jaar aan hetzelfde aanrecht en vraagt zich steeds harder af of er nog een overkant voor haarzelf bestaat.dit boek is door ai gegenereerd.