ibtihal jadib schreef ruim vijf jaar een veelgelezen column voor volkskrant magazine, eerst onder het pseudoniem hayat, maar sinds twee jaar onder haar eigen naam. haar columns zijn scherp, ongemeen geestig en sprankelend. ze schrijft over alles wat er zoal voorbijdendert in het leven: een bijzonder museumbezoek met haar ouders, deftige contactadvertenties in de krant, de door haar kinderen opgedrongen poes, praktische boerkamode en vrouwen die maar blijven zeuren over abortusrechten. met een twinkeling pent ze haar observaties neer.