wim dekker heeft achtendertig jaar dezelfde straten gelopen en weet aan een brievenbus of er nog iemand thuiskomt. als hij op een dinsdag te laat naar binnen gaat bij een klant die hij al jaren stiekem in het oog houdt, raakt hij zijn wijk kwijt, zijn sleutel, en langzaam ook de plek waarop hij zeker was: dat hij wist wie hij was. terwijl zijn vrouw ans steeds verder wegzakt in een gebouw vol formulieren en vaste tijden, en zijn dochter nienke leert dat zorgen en loslaten soms hetzelfde woord zijn, probeert wim vast te houden aan iets dat nergens meer een vakje voor heeft: een naam die bij een deur hoort, een gezicht dat bij een naam hoort. om hem heen verandert alles van eigenaar — de post, de keuken, het verpleeghuis — en overal duiken dezelfde woorden op, mooi en leeg. wim gelooft niet meer in die woorden. hij gelooft in strookjes papier met een naam erop, geplakt op plekken waar niemand ze verwacht. de vraag is niet of het systeem hem inhaalt.dit boek is door ai gegenereerd.