willy runt haar dierenasiel al dertig jaar zoals ze alles runt: op tel, op orde, op wilskracht. nu ligt ze in een bed dat haaks tussen de archiefkasten staat, met een pomp die om de twintig minuten klikt en een hond onder het bed die niet meer wil horen dat het einde nadert. als haar dochter renske na jaren terugkomt om te helpen, vindt ze geen huishouden maar een boekhouding vol gaten: ordners met potloodstreepjes, giften zonder naam, rekeningen die niemand meer kan betalen. terwijl buiten de honden blaffen om voer dat er bijna niet meer is, probeert renske te ontrafelen wat haar moeder al die jaren heeft verzwegen — en wat dat haar zelf heeft gekost. tussen het tellen van hokken en het invullen van formulieren wordt duidelijk dat sommige schulden niet in geld zijn uit te drukken, en dat er van sommige dieren, en mensen, niemand meer weet van wie ze ooit waren.dit boek is door ai gegenereerd.