op zondagmiddag danst het dorp bij berend kolkman, precies zoals het al veertig jaar doet: dezelfde tweede plaat, dezelfde kachel te hoog, dezelfde jassen over de kapstok. tot sini achterberg binnenkomt in een jas die niemand hier draagt, en haar hand uitsteekt naar ans nijhuis. wat op de vloer gebeurt, wordt aan de bar gezien en niet benoemd. herman nijhuis kijkt weg voordat er iets is om van weg te kijken. buiten wacht zijn auto met de neus naar de weg, zoals altijd — en soms rijdt hij weg voor het laatste nummer is afgelopen. ondertussen komen er mannen met meetwielen het erf op meten, ligt er een tekening tegen de gevel van de zaal, en reist een zoon op en neer met een vraag die hij nooit hardop stelt. iedereen telt die winter: paren op de vloer, tafels die leeg blijven, dagen tot een datum die niemand wil noemen. er is een laatste keer dat de deur om twee uur opengaat.dit boek is door ai gegenereerd.