in de twaalfde en vooral de dertiende eeuw vestigden zich onder meer de kloosterorden van de cistercienzers en de premonstratenzers in noord-nederland. naar voorbeeld van de moederkloosters introduceerden de kloosterlingen grote bakstenen, kloostermoppen genoemd, waarmee ze vanaf het midden van de twaalfde eeuw tot in de zestiende eeuw kerken en kloosters bouwden. in dezelfde periode gebruikten ook vermogende particulieren de grote bakstenen voor de bouw van hun steenhuizen. vanaf midden dertiende eeuw begonnen de steden zich te ontwikkelen, waarbij de bakstenen werden gebruikt voor stadsmuren en particuliere huizen. baksteen bood de bouwheren goede mogelijkheden en was duurzamer dan de natuursteen die tot het einde van de twaalfde eeuw werd toegepast als bouwmateriaal. klei was voor de productie en turf voor het bakken van stenen in ruime mate voorhanden in de provincie groningen. in kloostermoppen, middeleeuws bouwmateriaal in stad en provincie groningen beschrijven edward houting en hans vrijer circa 200 middeleeuwse kerken, kloosters, steenhuizen en stadsmuren. hiermee wordt voor het eerst een uitgebreid overzicht in boekvorm gegeven van het ontstaan en de toepassing van kloostermoppen in groningen. de uitgave is ruim geillustreerd met foto's, bouwtekeningen van middeleeuwse kerken en kerktorens, kaarten en oude prenten. bovendien voert een wandeling in de binnenstad van groningen langs zichtbare overblijfselen van middeleeuwse gebouwen.