rita runt het hondenasiel aan de rand van het dorp al vijftien jaar in haar eentje: hokken, brokken, een kasboek dat nooit klopt. ze heeft geleerd om koffie te schenken tegen elk slecht nieuws in en om nooit iets te vragen — niet aan de wethouder die haar weiland wil, niet aan haar dochter iris, niet aan zichzelf. dan trouwt iris met een jongen van de kermis, en blijkt de grond onder rita's rennen al besproken voordat er ringen zijn gewisseld. terwijl de tenten om haar heen worden opgebouwd en afgebroken, en oude namen — een verdwenen man, een verzwegen weigering — weer opduiken tussen de voerbakken, moet rita iets doen wat ze in geen twintig jaar heeft gedaan: haar mond opendoen. maar wat zeg je, en tegen wie, als je hele leven bestaat uit zwijgen dat voor rust doorging?dit boek is door ai gegenereerd.