even krabben vertelt het verhaal van een naamloze vrouw die leeft in een wereld van kantoorpolitiek, klokkijken en emojiappen. ze wordt wakker, gaat naar kantoor, kijkt naar haar telefoon. maar achter dit monotone proces schuilt iets, knaagt iets. gedachten herhalen zich voortdurend, verweven zich met zintuigen en alle hedendaagse afleidingen, die watson met geestige precisie in kaart weet te brengen. onze verteller wordt steeds nerveuzer naarmate de dag vordert. moet ze echt acht glazen water per dag drinken om gehydrateerd te blijven? geldt het woord ‘verkrachting’ voor wat er met haar is gebeurd? die collega die blijft aanbieden om thee voor haar te zetten, weet zij iets? en waarom kan ze niet stoppen met krabben? even krabben is een bijzondere roman over een geest die overuren draait. als lezer zit je uitzonderlijk dicht op de huid van de hoofdpersoon. ze sluit je op in haar gedachten, die beurtelings wrang, verrassend vrolijk en hartverscheurend zijn. ‘watsons vermogen om de innerlijke monoloog van haar personage met haar fysieke aanwezigheid te verbinden is bijzonder; ze komt steeds volledig tot leven.’ – the guardian ‘verbazingwekkend. […] net als bij michaela coels i may destroy you bereikt deze roman niet zozeer zijn climax in een onthulling of een aanklacht, maar in de acceptatie van de verteller van haar eigen trauma.’ – financial times ‘ik werd onmiddellijk gehuld in het staccato ritme van even krabben, dat wisselt tussen wrang, grappig en hartverscheurend. het legt prachtig een patroon vast, niet alleen van een trauma, maar ook van het kleine, tegendraadse, alledaagse geluk dat er doorheen breekt.’ – sophie mackintosh, auteur van the water cure (longlist man booker prize). ‘dit boek schittert door watsons ongewone talent voor experimentele vertelvormen. even krabben laat iets achter op je zenuwen en zintuigen. watson schrijft op haar drieentwintigste verbluffend eigenzinnig, en past daarmee in een traditie die bij faber altijd wordt gevierd.’ – emmie francis, redacteur bij faber & faber