elke ochtend om kwart voor zeven draait ineke de sleutel van het slot dat vastzit van het zout. ze is de laatste van de reddingspost bij strandslag zuid, en dat is ze al zevenentwintig jaar. terwijl de kustversterking dichterbij komt en het bericht van sluiting op de mat valt, blijft ze doen wat ze altijd deed: koffie zetten, handdoeken vouwen, het weer aflezen, de lijst bijhouden achter op de kastdeur. om haar heen groeit een klein leger dat niet wil dat ze alleen blijft: een jongen die 's nachts in het duin slaapt om dicht bij het water te zijn, een oude redder die zijn ogen voelt aftakelen, een ambtenaar die het rapport schreef waarin de post wordt weggestreept. iedereen wil iets van haar overnemen, en niemand durft het haar te vragen. hoe lang houdt iemand een post open die officieel al niet meer bestaat?dit boek is door ai gegenereerd.