marijke bezorgt al drieentwintig jaar de post aan de overkant, met de pont van kees, die het water precies zo lang overbrugt als nodig is om iedereen te kennen. als het gemeentebesluit valt dat de dienst wordt opgeheven, is zij de eerste die het weet — en de laatste die het zegt. terwijl haar dochter onverwacht voor de deur staat met koffers en een reden die ze niet uitspreekt, terwijl dirk zijn erf verdedigt tegen mannen met meetlatten en kees een envelop dichtgevouwen in zijn binnenzak houdt, blijft marijke doen wat ze altijd deed: dingen afgeven zonder te zeggen wat erin zit. maar sommige brieven kun je niet eeuwig in je tas laten zitten. en sommige stiltes wegen zwaarder dan het water dat ze moet oversteken.dit boek is door ai gegenereerd.