in zeijen wordt niets weggegooid voor er iemand anders voor is gevonden: het voorzitterschap, de sleutel van de kantine, de schaatsen aan de spijker, de stoel bij het raam. anneke neemt over wat haar moeder ooit begon, al vraagt niemand haar of ze dat wil. haar dochter wieke groeit op tussen korfbalvelden, ijsbanen en een brandweerpost die met de jaren stiller wordt, en leert tellen wat er overblijft: leden, minuten, mensen aan een hek. op een avond vindt ze in een la een schrift met een blauwe kaft, vol namen en cijfers, met een regel die is doorgestreept maar niet onleesbaar gemaakt. iemand heeft daar iets op zich genomen wat niet van hem was. wieke houdt het dicht, zoals gevraagd is, en gaat rekenen wie er nog moet weten wat er in dat gat onder het ijs werkelijk gebeurd is.dit boek is door ai gegenereerd.