elke week wast vera de oude willem: zijn nek, zijn rug, de plooien die veertig jaar op zee erin hebben gebrand. ze kent zijn littekens beter dan hij zelf, en toch ontdekt ze telkens weer iets nieuws onder haar handen — een blauwe plek, een verhaal over een storm, een stilte die te lang duurt. wat begint als vijftien voorgeschreven minuten wordt iets waar geen formulier woorden voor heeft.zijn dochter tessa rekent in andere eenheden: diensturen, doseringen, de tijd die overblijft. zij ziet wat ze liever niet zou zien, en weet niet of ze moet zwijgen of ingrijpen. ondertussen rijdt vera's man in een vrachtwagen door heel europa, en wacht in een cafe aan zee een vrouw die alles doorheeft en niets zegt.in een straat waar de wind altijd uit dezelfde hoek lijkt te komen, wordt een lichaam schoongemaakt, week na week, tot er niets meer te verbergen valt — behalve misschien het enige dat er echt toe doet.dit boek is door ai gegenereerd.