fenna telt. ze telt kopjes, plakken cake, tellen bij de kist en secondes die haar vader met zijn hand op het hout blijft staan. achter de toonbank van het uitvaartcentrum van haar ouders leert ze vroeg dat een condoleance een vaste volgorde heeft, en dat afwijkingen daarvan iets betekenen. zoals de bruine envelop die steeds weer wisselt van binnenzak naar binnenzak, zonder dat er ooit een woord bij wordt gezegd. de winkeliers van de straat verdwijnen een voor een achter een handgeschreven bordje in de ruit, en telkens is wolters, of tang, of meijer de laatste die haar vader een hand geeft voordat het licht uitgaat. fenna schrijft de namen op in een schoolschrift onder haar matras, met datums en bedragen en pijltjes ertussen, alsof ze een som probeert te maken die niemand haar wil leren. wat er precies in die enveloppen zit, zegt niemand hardop.dit boek is door ai gegenereerd.