de eerste decennia van de twintigste eeuw bestonden er nog grote regionale en sociale verschillen in de viering van het sinterklaasfeest. pakjesavond was een stedelijk verschijnsel dat op het platteland nauwelijks voorkwam. in dorpen werd wel een schoen of klomp gezet met iets voor het paard, maar alleen in burgerlijke kringen was het pakjesavond en verscheen de sint ook zelf. scholen gebruikten sinterklaas als steun bij de opvoeding en ontleenden er prestige aan. daarnaast bood de nieuwe viering een alternatief tegen de wilde vormen van sinterklaasvieren die nog op het platteland bestonden: het klaasjagen, zwarte klazen of sunterklaoslopen. lawaai makende jongelui trokken potsierlijk verkleed, met onherkenbaar gemaakte zwarte gezichten en uitgerust met kettingen langs de huizen. ze vroegen naar stoute kinderen, maakten kinderen bang, strooiden pepernoten en vroegen om geld of lekkers. eind negentiende, begin twintigste eeuw groeide het verzet tegen dit wilde gedoe dat gezien wordt als een vorm van bedelarij. daartegenover stelde men de nieuwe beschaafde sinterklaas. dit proces van verburgerlijking heeft de uniformering van het feest in nederland tot gevolg gehad. in dit boek wordt de drentse sinterklaastraditie van de afgelopen eeuwen beschreven. aan het boek werken schrijvers mee die al dan niet in het drents over sinterklaas in drenthe vertellen. “een feest als sinterklaas dat door zovelen wordt gevierd kun je moeilijk beschermen, want het is een cultureel proces dat voortdurend in beweging is. sinterklaas zal blijven veranderen.” henk nijkeuter “kalenderfeesten en tradities veranderen door de jaren heen. als iets duidelijk wordt uit dit boek is het wel dat dat in hoge mate geldt voor het sinterklaasfeest.” abel darwinkel