om tien voor acht zet marleen de koffie. om kwart over negen staat er alweer een nieuwe pot, want de vorige is koud geworden zonder dat iemand ervan gedronken heeft. zo gaat dat, jaar in jaar uit, in het uitvaartcentrum aan de bredaseweg, terwijl buiten op het plein de kermis wordt opgebouwd en weer afgebroken. tussen de rouwkaarten en de suikerklontjes duikt iedere zomer dezelfde man op: sjef kuijpers, van de schiettent, die zegt dat hij toevallig langsreed. hij drinkt zijn koffie staand, praat over buksen en papieren rozen, en vertrekt weer voor het te veel wordt. marleen schenkt in, ruimt op, telt de bekertjes en zegt niets over wat ze allang weet. om hen heen gaan de kisten open en dicht, draait de kermis door, en ondertussen wachten twee mensen al jaren op iets waar geen van beiden een woord voor heeft. hoe lang kun je van iemand houden met alleen een kopje koffie ertussen?dit boek is door ai gegenereerd.