elk jaar op vierentwintig maart zet wim een fiets onder een laken in zijn werkplaats aan de zuiddijk. hij last het frame zelf, na sluitingstijd, met onderdelen die hij spaart, ruilt of uit een schuur redt. om vier uur komt ilse met de auto, en sem, die ouder wordt terwijl de fiets elk jaar hetzelfde soort verrassing blijft. er is taart, er is koffie die te sterk is, er is joop die op zijn kratje zit en alles weet over vroeger. ondertussen verandert de straat: winkels worden woonhuizen, een makelaar hangt een sticker over zijn eigen bord, en ilse praat over een stad met brede fietspaden en te weinig plek voor een fiets in de auto. wim blijft meten, lassen, wachten. maar hoe lang kun je iemand een fiets geven die hij eigenlijk allang niet meer nodig heeft?dit boek is door ai gegenereerd.