op tafel elf staat een kan waar altijd een kan staat, en op de vloer van zaal nijland dansen ze zoals ze dat al drieenzeventig jaar doen. marja schenkt in zonder te vragen wie melk neemt, gerrit telt het wisselgeld in rolletjes van klein naar groot, en elke zondag om twee uur speelt ben hetzelfde repertoire voor mensen die weten op welke tel ze staan moeten. onder de vloer zit een balklaag die volgens de gemeente niet meer voldoet, en in een la ligt een brief die niemand hardop wil voorlezen. miriam, die is weggegaan en lesgeeft in een andere stad, komt terug met een map vol tekeningen van iemand die in appartementen denkt waar zij alleen een zaal ziet. wat een gebouw waard is hangt af van wie je het vraagt: de aannemer, de makelaar, of de vrouw die er al zesendertig jaar de koffie doet.dit boek is door ai gegenereerd.